วิถีมาร เล่ม 6: สันดานมาร The Sovereign Demon - อย่าฆ่าปีศาจในตัวเอง จงเรียนรู้ที่จะเป็นนายของมัน

ถึงคุณ คนที่ยิ้มให้ทุกคนจนแก้มเมื่อย

หน้านี้ขอเขียนเป็นจดหมาย เพราะเรื่องของเล่มนี้ไม่ใช่เรื่องที่พูดกันกลางห้องได้สะดวกนัก

สมมติว่าเมื่อวานคุณเพิ่งรู้ข่าวว่าเพื่อนร่วมรุ่นที่เรียนมาด้วยกัน ได้เลื่อนตำแหน่งเป็นผู้อำนวยการ เงินเดือนขึ้นไปเกือบ 2 เท่าของคุณ คุณพิมพ์ในกลุ่มว่า "ยินดีด้วยนะ สมควรแล้ว" ตามด้วยสติกเกอร์ปรบมือ 3 ตัว

แล้วคุณก็วางโทรศัพท์ คว่ำหน้าจอลงกับโต๊ะ นั่งเงียบอยู่เกือบสิบนาที

ในสิบนาทีนั้นมีอะไรบางอย่างขึ้นมา มันไม่สวย คุณรู้ว่ามันชื่ออะไร แต่ไม่อยากเรียกชื่อมัน

สิ่งที่เราถูกสอนให้ฝังไว้

ตั้งแต่เด็ก เราถูกสอนให้จัดการความรู้สึกบางแบบด้วยวิธีเดียวกัน คือเก็บมันลงไปให้ลึกที่สุด

• อิจฉา ให้ซ่อนไว้ แล้วยิ้มยินดีด้วย
• โกรธ ให้กดไว้ เดี๋ยวจะเสียภาพ
• อยากได้มากกว่านี้ ให้ปฏิเสธ เดี๋ยวคนจะว่าโลภ
• ทะเยอทะยาน ให้อาย เพราะคนดีต้องพอใจในสิ่งที่มี

คุณไม่ได้ผิดที่ทำตามนั้นมาตลอด มันคือสิ่งที่ทำให้อยู่ร่วมกับคนอื่นได้ และหลายครั้งมันก็ช่วยชีวิตคุณจริงๆ

แต่ของที่ถูกฝังไว้ ไม่ได้หายไปไหน

มันออกมาในรูปอื่น เป็นประโยคประชดที่หลุดใส่คนที่บ้านโดยไม่มีเหตุผล เป็นอาการหมดไฟที่บอกไม่ได้ว่าเพราะอะไร เป็นการตัดสินใจใหญ่ที่ทำไปเพราะอยากชนะใครบางคน แล้วมารู้ตัวทีหลังว่าไม่ได้อยากได้สิ่งนั้นเลย

ความมืดที่ไม่เคยถูกมอง ไม่ได้อ่อนแรงลง มันแค่หาทางขับรถแทนคุณในวันที่คุณเผลอ

ลองกลับไปที่สิบนาทีนั้นอีกครั้ง

ถ้ากล้ามองให้ตรงๆ ความรู้สึกที่ขึ้นมาตอนวางโทรศัพท์ อาจไม่ได้มีแค่ความอิจฉา มันอาจบอกบางอย่างที่คุณไม่เคยยอมพูดออกมาด้วยซ้ำ

ว่าคุณก็อยากได้ตำแหน่งแบบนั้น

ว่าคุณกลัวว่าเวลา 12 ปีที่ผ่านมาเดินผิดทาง

ว่าคุณเหนื่อยกับการต้องทำเป็นพอใจตลอดเวลา

สามประโยคนี้ไม่ใช่เรื่องน่าอาย มันคือข้อมูล ข้อมูลเกี่ยวกับความต้องการ ความกลัว และแรงขับของคุณเอง ที่ถูกฝังไว้ใต้ความรู้สึกที่สังคมบอกว่าน่าเกลียด

แน่นอนว่ารู้แล้วก็ไม่ได้แปลว่าต้องทำตามมันทุกอย่าง ปล่อยให้ความโกรธพาไปทุกครั้ง ชีวิตก็พังได้พอๆ กับกดมันไว้ทั้งชีวิตนั่นแหละ แล้วระหว่างสองทางนั้น ยังมีที่ให้ยืนอีกไหม?

วิถีมาร เล่ม 6: สันดานมาร เป็นนายของปีศาจในตัวเอง

วิถีมาร เล่ม 6: สันดานมาร (The Sovereign Demon) โดย หลินโม่ พาลงไปตรงจุดเดียวกับที่คนในจดหมายไม่อยากเรียกชื่อ คนในจดหมายเป็นคนสมมติก็จริง แต่ของที่เขาคว่ำหน้าจอทับไว้ คือเรื่องที่เล่มนี้หยิบขึ้นมาวางบนโต๊ะ

เล่มนี้เป็นหนังสือปรัชญาชีวิตสำนวนเข้มข้น ที่พาดำดิ่งลงไปในด้านที่มนุษย์มักไม่อยากมองเห็นในตัวเอง ผ่านเรื่องเล่า อุปมา และบทสนทนาเชิงอำนาจในโลกของวิถีมาร

ข้างในแบ่งเป็น 12 บทแห่งการเผชิญหน้ากับสันดานมาร ชื่อบทสั้นแค่คำเดียว และบางบทก็ตรงกับสิบนาทีในจดหมายพอดี

• ส่อง กล้ามองความจริงในกระจกของตัวเอง
• อยาก สำรวจความปรารถนาที่ผลักดันชีวิต
• เดือด เผชิญหน้ากับความโกรธและแรงแค้น
• โขก รู้เท่าทันความหยิ่งและอัตตา
• เงา พบด้านที่ถูกซ่อนไว้ข้างใน

ที่เหลือคือ เย็น ล้าน ลับ ขุม นิ่ง จริง และปิดท้ายด้วยประกาศิต ที่สรุปหลักคิดของคนที่อยากเป็นนายของตัวเอง

ก่อนกดซื้อ มีอีกเรื่องที่ควรบอกไว้ตรงนี้ เล่มนี้เขียนชัดว่าไม่ได้สัญญาว่าคุณจะกลายเป็นผู้ชนะเหนือทุกคน และไม่ใช่คำเชิญให้ทำร้ายใครเพื่อความสำเร็จ เรื่องเล่าและกรณีศึกษาบางส่วนในเล่มเป็นเรื่องสมมติเพื่ออธิบายแนวคิด ไม่ใช่หลักฐานว่ากลยุทธ์ไหนได้ผลในชีวิตจริง

คำถามที่มันถามตลอดทั้งเล่มคือ เราจะอยู่กับแรงปรารถนารุนแรงในตัวเองยังไง โดยไม่ปล่อยให้มันคุมทุกการตัดสินใจ

อ่านรวดเดียวจบในคืนเดียวก็ได้ แต่เล่มแบบนี้คุ้มกว่าถ้าอ่านทีละบท วางไว้สักพัก ให้เสียงที่บทนั้นปลุกขึ้นมาได้พูดจนจบก่อน แล้วค่อยเปิดบทต่อไป

ฟังเสียงในตัวเองให้ครบ แล้วค่อยเลือกว่าจะทำตามเสียงไหน เล่มนี้พาไปทีละขั้นแบบนี้

ครั้งหน้าที่ประโยคประชดกำลังจะหลุดใส่คนที่บ้าน คุณอาจหยุดได้ทันครึ่งจังหวะ แล้วถามตัวเองก่อนว่าความหงุดหงิดนี้มาจากเรื่องตรงหน้า หรือจากเรื่องที่เก็บไว้นานแล้ว

ความรู้สึกที่คุณคว่ำหน้าจอทับไว้เมื่อวาน ยังรอให้คุณเรียกชื่อมันอยู่ สันดานมารเริ่มจากตรงนั้น ตั้งแต่บทที่ชื่อว่าส่อง