วิถีมาร เล่ม 17: สูญญตา The Void - ยิ่งคุณมีทุกอย่างมากเท่าไร คุณอาจยิ่งมีสิ่งที่ต้องกลัวว่าจะสูญเสียมากขึ้นเท่านั้น

ป้ายชื่ออันดับหนึ่ง กับการปล่อยวางที่ยังไม่กล้าแตะ

สมมติว่าคุณเป็นเซลส์ขายระบบแอร์ให้โครงการคอนโด ชื่อคุณอยู่บนบอร์ดยอดขายอันดับหนึ่งของบริษัทมา 6 ปีติด ผนังหน้าลิฟต์ชั้น 3 มีรูปคุณใส่กรอบทอง วางคู่กับถ้วยรางวัล 6 ใบ ใบล่าสุดยังไม่ได้แกะพลาสติกที่ฐานออก

ต้นปีนี้บริษัทจะเปิดสาขาภาคเหนือ หัวหน้าส่งอีเมลมาชวนให้คุณขึ้นไปเริ่มทีมที่นั่น ลูกค้ายังไม่มีสักราย บอร์ดที่นั่นยังว่าง เงินเดือนเท่าเดิม ส่วนค่าคอมปีแรกไม่มีใครรับปากได้

คุณตอบกลับไปว่าขอปฏิเสธ ใช้เวลาพิมพ์ไม่ถึงนาที

คืนนั้นนอนคิดอยู่นาน เหตุผลจริงไม่ใช่เรื่องเงิน ที่โน่นไม่มีใครรู้ว่าคุณเคยเป็นอันดับหนึ่ง คุณต้องเริ่มจากศูนย์ในสายตาทุกคน

ยิ่งมีชื่อ ยิ่งขยับยาก

ลองดูอีกฉากหนึ่ง สมมติว่าเป็นวันประชุมผู้ปกครองที่โรงเรียนลูก ครูให้แนะนำตัวทีละคน พ่อที่นั่งก่อนหน้าคุณบอกว่า "เป็นพ่อของคนที่นั่งแถวหน้า ชอบทำกับข้าว" แล้วก็นั่งลง

พอถึงตาคุณ ประโยคแรกที่ออกมาคือชื่อบริษัทกับตำแหน่ง

ถ้าตัดสองอย่างนั้นออก คุณจะพูดอะไรต่อ

ไล่ดูของที่ได้มาทีละชิ้น แต่ละชิ้นเริ่มขอให้คุณเป็นคนเดิมไว้

• ชื่อบนบอร์ด ทำให้ไม่กล้ารับงานที่อาจทำยอดตกในปีแรก
• ภาพคนที่รู้ทุกเรื่อง ทำให้ถามคำถามง่ายๆ กับรุ่นน้องไม่ได้
• ลูกค้าที่ตามคุณมาเพราะชื่อ ทำให้ต้องเป็นแบบที่เขาจำได้ทุกวัน
• ตำแหน่งที่ได้มา ทำให้การย้ายไปไหนดูเหมือนการถอยหลังไปหมด

ราคาของการกลัวเสียสิ่งที่มี

ของที่ต้องเฝ้าตลอดเวลา จะค่อยๆ เป็นคนกำหนดว่าคุณไปไหนได้บ้าง

สิ่งที่หายไปไม่ได้ส่งเสียง มันคืออีเมลชวนที่ตอบปฏิเสธไป งานใหม่ที่ไม่ได้ลอง คำถามที่ไม่ได้ถามเพราะกลัวดูไม่เก่ง ทีละเรื่อง ทีละปี

ส่วนคนที่ตอบตกลงไปเปิดสาขาภาคเหนือแทนคุณ อาจยังไม่มีชื่อบนบอร์ดไหนเลย แต่เขาได้เรียนสิ่งที่คุณไม่ได้เรียนมาหกปีแล้ว ทั้งการเริ่มจากศูนย์ และการไม่มีอะไรต้องเสีย

ทำไมคนที่ไปได้ไกลถึงติดอยู่กับที่

คุณไม่ได้หลงตัวเอง แค่ทำงานหนักมานานจน งานกับตัวคุณกลายเป็นเรื่องเดียวกัน ใครอยู่ตรงนั้นนานๆ ก็แยกไม่ออกเหมือนกัน

ตอนเริ่มต้น ไม่มีอะไรให้เสีย ทุกการตัดสินใจเลยเบา พอมีชื่อ มีตำแหน่ง มีคนคาดหวัง ทุกการเลือกก็หนักขึ้นทีละนิด จนวันหนึ่งความกล้าที่เคยมีหายไปตอนไหนก็ไม่รู้

ไขว่คว้าต่อ ทิ้งทุกอย่าง หรือทำเป็นไม่แคร์ ทำไมใจยังไม่ว่าง

ทางออกที่คนติดอยู่ตรงนี้นึกถึงก่อน หน้าตาประมาณนี้

• "รอให้พร้อมกว่านี้ก่อน" ความพร้อมในสายตาคนที่กลัวเสีย ไม่เคยมาถึงจริงสักที
• "ลาออกไปเริ่มใหม่หมด" ทิ้งของได้ แต่ถ้ายังวัดค่าตัวเองแบบเดิม ที่ใหม่ก็จะมีบอร์ดใหม่ให้เฝ้า
• "ทำใจว่าไม่ได้แคร์" พูดได้ แต่วันที่ชื่อหลุดจากอันดับหนึ่งจริงๆ ใจรู้ก่อนปาก

ทางแรกยังกำแน่นเหมือนเดิม อีกสองทางแค่โยนทิ้งกับแกล้งลืม แต่ของในมือคืออะไรกันแน่ ยังไม่เคยมีใครแบมือออกมาดู

วิถีมาร เล่ม 17: สูญญตา ความแข็งแกร่งที่เริ่มจากการถือให้น้อยลง

บอร์ดยอดขายกับเซลส์อันดับหนึ่งข้างบนสมมติขึ้นเพื่อให้เห็นภาพ ส่วน วิถีมาร เล่ม 17: สูญญตา (The Void) โดย หลินโม่ คือบทใหม่ของวิถีมาร ที่พูดถึงความว่าง การลดอีโก้ เลิกเอาค่าของตัวเองไปผูกไว้กับสถานะ และระบบที่เดินต่อได้เองโดยไม่ต้องมีใครคุมทุกขั้น

ทั้ง 12 บทเริ่มจากบท ศูนย์ (Zero) แล้วไปปิดที่บท ตรา (Seal) สำรวจตัวตน อำนาจ ความกลัว การสูญเสีย และอิสรภาพ ด้วยเรื่องเล่าเชิงปรัชญาดาร์ก

เรื่องหนึ่งที่ควรรู้ไว้ เล่มนี้เป็นวรรณกรรมเชิงปรัชญาสำหรับผู้ใหญ่ เล่าผ่านตัวละครที่คิดแบบสุดโต่ง กรณีศึกษาและตัวเลขที่ไม่มีแหล่งอ้างอิงเป็นฉากจำลอง ไม่ใช่ข้อเท็จจริงที่พิสูจน์แล้ว และไม่ใช่คำแนะนำให้ทำตาม

บทแรกชื่อ ศูนย์ ฟังแล้วนึกถึงบอร์ดที่ยังว่างอยู่ในสาขาภาคเหนือ จากตรงนั้น สูญญตาวางคำถามไว้ให้แกะอีกหลายข้อ

จากความกลัวก้อนใหญ่ที่บอกไม่ถูกว่ากลัวเสียอะไร คุณจะได้รายการสั้นๆ ที่เขียนออกมาได้ ข้อไหนคือของที่อยากเก็บไว้จริง ข้อไหนเก็บไว้เพราะกลัวคนอื่นมอง

อีเมลที่ตอบปฏิเสธไปยังอยู่ในกล่องจดหมาย ก่อนฉบับหน้าจะมา ให้สูญญตาช่วยดูว่าคำว่าไม่ครั้งนั้นมาจากคุณ หรือจากป้ายชื่อ