คนเกิดวันศุกร์ นิสัยจริงเป็นยังไง — รสนิยมดีคือทรัพย์สิน หรือแค่รายจ่ายที่แพงที่สุด

รักสบาย รักสวยรักงาม เพ้อฝัน สามคำนี้ตามคนเกิดวันศุกร์มาตั้งแต่เด็ก พูดกันจนกลายเป็นข้อสรุปว่าคนวันศุกร์ไม่เหมาะกับเรื่องเงิน ซึ่งเป็นข้อสรุปที่ผิดที่สุดข้อหนึ่ง เพราะถ้าไปดูว่าใครเป็นคนตั้งราคาสินค้าได้แพงกว่าคู่แข่งสามเท่าโดยที่ลูกค้ายังยอมจ่าย คำตอบมักเป็นคนที่มีตาแบบเดียวกับคุณ

นิสัยคนเกิดวันศุกร์ที่เด่นที่สุดคือรสนิยม คุณรู้ว่าอะไรสวย อะไรพอดี อะไรเกิน โดยไม่ต้องมีใครสอน ปัญหาไม่ได้อยู่ที่รสนิยม ปัญหาอยู่ที่ทิศทางของมัน คนวันศุกร์ส่วนใหญ่ใช้รสนิยมเป็นเหตุผลในการจ่ายเงิน น้อยคนที่ใช้มันเป็นเหตุผลในการรับเงิน บทความนี้จะพาดูว่าเส้นแบ่งอยู่ตรงไหน และจะข้ามมันยังไงโดยไม่ต้องกลายเป็นคนน่าเบื่อ

ตาที่เห็นความต่างระหว่างสวยกับสวยพอดี

คนทั่วไปเห็นเสื้อสองตัวราคาต่างกันสี่เท่าแล้วบอกว่าเหมือนกัน คุณเห็นทันทีว่าต่างตรงไหน ตะเข็บ น้ำหนักผ้า สีที่เพี้ยนไปครึ่งเฉด ทักษะนี้ฟังดูเป็นเรื่องเล็ก แต่มันคือสิ่งเดียวกับที่ทำให้ร้านกาแฟสองร้านขายกาแฟเมล็ดเดียวกันได้ราคาต่างกันเท่าตัว ร้านหนึ่งขายกาแฟ อีกร้านขายความรู้สึกตอนถือแก้ว

คุณยังเป็นคนที่คนอื่นอยู่ด้วยแล้วสบายใจ อ่อนโยน ฟังเก่ง ไม่ตัดสิน ลูกค้าเลยเปิดใจกับคุณเร็วกว่าเปิดใจกับเซลล์ที่พูดเก่ง เพื่อนเลยชวนคุณไปเลือกของทุกครั้งที่ต้องซื้ออะไรชิ้นใหญ่ นี่คือหลักฐานว่าตลาดยอมรับรสนิยมของคุณอยู่แล้ว แค่คุณยังไม่เคยส่งบิล

รูรั่วที่สวยที่สุดในบัญชี

จุดสลบของคนเกิดวันศุกร์คือใช้เงินตามความรู้สึก ไม่ใช่เพราะฟุ่มเฟือย แต่เพราะคุณสัมผัสความต่างของคุณภาพได้จริง พอเห็นของที่ดีกว่า สมองจะบอกทันทีว่าของชิ้นนี้คุ้ม แล้วคำว่าคุ้มก็ทำหน้าที่แทนคำว่าจำเป็นไปโดยไม่รู้ตัว โซฟาตัวละสี่หมื่นแทนตัวละหมื่นสอง กาแฟแก้วละร้อยสี่สิบทุกเช้าแทนแก้วละหกสิบ แต่ละอย่างอธิบายได้หมด รวมกันแล้วคือส่วนต่างปีละหลายหมื่นที่ไม่เคยกลับมา

อาการที่สองคือใจอ่อน คุณปฏิเสธคนไม่เป็นเพราะไม่อยากให้บรรยากาศเสีย เพื่อนยืมเงินก็ให้ ลูกค้าขอลดราคาก็ลด งานที่เพิ่มมาก็รับโดยไม่คิดเงินเพิ่ม ทุกครั้งที่คุณยอม คุณรู้สึกว่ารักษาความสัมพันธ์ไว้ได้ แต่สิ่งที่คุณรักษาไว้จริงคือความสบายใจในห้านาทีนั้น แลกกับรายได้ที่ควรเป็นของคุณ

และอาการที่กินโอกาสมากที่สุดคือจินตนาการที่ไม่มีวันส่งมอบ คุณเห็นภาพร้านของตัวเองชัดถึงสีผนัง เห็นคอลเลกชันที่จะทำ เห็นแบรนด์ที่จะสร้าง แต่ภาพที่ชัดขนาดนั้นให้ความรู้สึกใกล้เคียงกับความสำเร็จจริงจนสมองพอใจแล้ว ไม่รู้สึกว่าต้องเริ่ม สามปีผ่านไปภาพยังสวยเท่าเดิม และบัญชียังเท่าเดิม

จากศิลปินไส้แห้ง ถึงศิลปินที่ส่งใบแจ้งหนี้เป็น

เริ่มที่วิธีมองรสนิยมใหม่ ทุกครั้งที่คุณกำลังจะจ่ายเพราะของสวย ให้ถามกลับหนึ่งคำถามว่ามีใครยอมจ่ายฉันเพื่อตาคู่นี้ไหม ถ้าคุณเลือกของเก่ง จัดบ้านเก่ง เลือกสีเก่ง แต่งภาพเก่ง นั่นคือบริการที่คนจ่ายอยู่จริงในตลาด และคนจ่ายเยอะกว่าที่คุณคิด ค่าจัดบ้านหลังหนึ่งอยู่ที่หลักพันถึงหลักหมื่น ค่าออกแบบโลโก้ที่ดูดีเริ่มที่หลักพันปลาย ค่าเลือกชุดให้คนไปงานสำคัญคิดเป็นชั่วโมงได้

ต่อมาให้ตั้งงบให้ความสวย ไม่ใช่ห้ามตัวเองสวย คนวันศุกร์ที่บังคับตัวเองให้ประหยัดแบบไม่มีชีวิตชีวาจะพังภายในสองเดือน วิธีที่อยู่ได้จริงคือกำหนดเลยว่าเดือนนี้มีเงินสำหรับของสวยสามพัน แล้วใช้ตาคู่นั้นเลือกของที่ดีที่สุดในสามพัน คุณจะพบว่าคุณเก่งเรื่องนี้กว่าใคร เพราะการเลือกของดีในงบจำกัด ใช้รสนิยมมากกว่าการเลือกของแพงเสียอีก

ส่วนเรื่องใจอ่อน ให้เขียนราคาของตัวเองไว้ก่อนที่จะมีใครถาม ตอนที่ยังไม่มีหน้าใครอยู่ตรงหน้า คุณจะกล้าตั้งราคาที่สมเหตุสมผล พอถึงเวลาลูกค้าต่อ คุณแค่อ่านสิ่งที่เขียนไว้ ไม่ต้องตัดสินใจใหม่ในจังหวะที่ใจกำลังอ่อน

ภาพในหัวจะมีค่า ก็ต่อเมื่อมีใครสักคนได้เห็นมัน

เรื่องจินตนาการแก้ด้วยการลดขนาด ไม่ใช่เพิ่มแรงฮึด ภาพร้านทั้งร้านที่ยังไม่ได้เริ่ม ให้ย่อเหลือชิ้นเดียวที่ส่งมอบให้คนจริงได้ภายในเจ็ดวัน ภาพวาดหนึ่งภาพลงขาย เสื้อหนึ่งลายเปิดพรีออเดอร์สิบตัว บริการจัดบ้านหนึ่งหลังของเพื่อนในราคาที่คิดจริง ชิ้นเล็กที่ออกไปเจอโลกให้ข้อมูลกลับมามากกว่าภาพใหญ่ที่อยู่ในหัวสามปี

คุณไม่ต้องเลิกหยุดมองแสงตอนห้าโมงเย็น ไม่ต้องเลิกเลือกแก้วกาแฟนานกว่าคนอื่น แค่ให้ตาคู่นั้นทำงานให้คุณบ้าง แทนที่จะพาคุณไปจ่ายเงินอย่างเดียว ความงามที่มีคนยอมจ่าย ไม่ได้สวยน้อยลงเลยสักนิด มันแค่เลี้ยงคนสร้างมันได้ด้วย