Shadowforce: พลังจิตดิบที่โลกไม่อยากให้คุณใช้

อารมณ์ดิบที่ยิ้มกลบไว้ กลายเป็นพลังเงาที่ไม่มีที่ไป

สมมติวันอาทิตย์เที่ยง โต๊ะจีนวันเกิดยาย นั่งกันอยู่ 11 คน ญาติคนหนึ่งตักกุ้งใส่จานให้ แล้วถามเสียงดังว่า "อายุ 35 แล้ว เงินเดือนยังไม่ถึงสามหมื่นอีกเหรอ" ทั้งโต๊ะหัวเราะ คุณก็หัวเราะด้วย ยกแก้วน้ำแข็งขึ้นจิบ แล้วหันไปถามเรื่องหลานแทน

ขากลับขับรถ 40 นาที วิทยุเปิดอยู่ตลอดทาง แต่จำไม่ได้สักเพลงว่าเพลงอะไร

สมมติคืนนัดกินข้าวกับเพื่อนสมัยเรียน 6 คน มีคนแซวว่า "ยังอยู่ที่เดิมอีกเหรอ แปดปีแล้วนะ" คุณขำตาม จ่ายส่วนของตัวเอง 650 บาท กลับถึงห้องพิมพ์ในกลุ่มไลน์ว่า "สนุกมาก ไว้นัดอีกนะ" พร้อมสติกเกอร์หมีโบกมือ แล้วนั่งนิ่งอยู่ปลายเตียงนาน จนจอมือถือดับไปเอง

ถ้าวงข้าวกับคืนนัดเพื่อนแบบนี้ฟังคุ้นหู ดูอาการเล็กๆ เหล่านี้

• ยิ้มไปก่อน แล้วค่อยมารู้ตัวว่าโกรธตอนอยู่คนเดียว
• ตอบว่า "ไม่เป็นไร" ได้เร็วกว่าที่ใจตามทัน
• หงุดหงิดกับเรื่องเล็กๆ ในบ้าน ทั้งที่ต้นเรื่องอยู่ที่อื่น
• เหนื่อยแปลกๆ หลังงานรวมญาติ แค่นั่งกินข้าวแท้ๆ

ราคาของการเป็นคนดีที่กดพลังตัวเองไว้ทุกครั้ง

ความโกรธที่ถูกยิ้มกลบไว้ ไม่ได้ละลายหายไปกับน้ำแข็งในแก้ว มันรอวันที่คุณเหนื่อยที่สุดแล้วค่อยออกมาเอง

เก็บทีละนิด มันก็พอกขึ้นทีละนิด วันหนึ่งน้ำเสียงคุณแข็งใส่คนที่ไม่ได้ทำอะไรผิด แฟนที่ถามว่ากินข้าวหรือยัง หรือน้องที่ขอยืมที่ชาร์จ แล้วคุณก็ต้องมานั่งขอโทษเพิ่มอีกเรื่อง ต้นเรื่องจริงอยู่ที่วงข้าววันอาทิตย์โน่น

อีกอย่างที่หายไปเงียบๆ คือแรง ทุกครั้งที่กลืนคำพูดลงไป เหมือนมีพลังส่วนหนึ่งถูกเก็บเข้าลิ้นชักไปด้วย อยากเสนอไอเดียในที่ประชุมก็พูดเบาลง อยากบอกที่บ้านว่างานที่ทำอยู่มีความหมายก็เงียบไว้ก่อน นานเข้าคุณเริ่มไม่แน่ใจว่าตัวเองจริงๆ ชอบอะไร

พลังเงาในตัว ไม่ได้แปลว่าคุณเป็นคนร้าย

ร้อนหน้าในวงข้าวแบบนั้น ไม่ได้มาจากความใจแคบ โดนถามเรื่องเงินเดือนต่อหน้าญาติทั้งโต๊ะ ใครก็รู้สึกเหมือนกัน คุณแค่เลือกรักษาบรรยากาศไว้ให้ทุกคน แล้วรับส่วนที่เหลือไว้เอง

ตั้งแต่เด็ก หลายคนถูกชมเวลานิ่ง ถูกดุเวลาเถียง ถูกสอนให้เป็นเด็กดีที่ไม่ทำให้ผู้ใหญ่ลำบากใจ แต่ไม่มีใครสอนว่าโกรธแล้วจะเอาไปไว้ตรงไหน ก็เลยเหลือทางเดียวที่ทำเป็น คือเก็บ

ญาติที่ถามเรื่องเงินเดือนก็คงไม่ได้ตั้งใจให้เจ็บ หลายบ้านใช้คำถามแบบนี้แทนคำว่าเป็นห่วง เพื่อนที่แซวก็แซวเพราะสนิท เรื่องที่ค้างอยู่จริงๆ ไม่ได้อยู่ที่ใครพูดอะไร มันอยู่ที่ความรู้สึกข้างในคุณไม่เคยมีพื้นที่ให้ถูกยอมรับเลย

ทำไมข่มใจ ระบาย หรือคิดบวก ถึงยังไม่พอ

พอรู้ตัวว่าเก็บมาเยอะ คนรอบตัวก็มักแนะนำมาประมาณนี้

• "ใจเย็นๆ ปล่อยวางไป" ทำได้ตอนอยู่ต่อหน้าคน พอถึงบ้าน เรื่องเดิมก็กลับมาวนในหัวเหมือนเดิม
• "อย่าเก็บ ระบายออกมา" ฟังดูโล่ง แต่ถ้าไปลงที่คนตรงหน้า มักได้เรื่องใหม่มาแทนเรื่องเก่า
• "เขาไม่ได้ตั้งใจหรอก อย่าคิดมาก" อาจจริงเรื่องอีกฝ่าย แต่ความรู้สึกของคุณก็ยังไม่มีใครรับฟังอยู่ดี

คำแนะนำพวกนี้ปฏิบัติกับความโกรธเหมือนเป็นของเสียที่ต้องรีบเอาออกให้พ้นตัว ยังไม่มีใครถามสักคำว่ามันมาบอกอะไร

Shadowforce ชวนใช้อารมณ์ดิบเป็นเข็มทิศ

Shadowforce: พลังจิตดิบที่โลกไม่อยากให้คุณใช้ โดย Inn Solen อยู่ใน Vibra Series เล่มนี้พาไปมองส่วนที่ถูกสอนให้ซ่อน ทั้งความโกรธ ความกลัว และความเจ็บ ว่าเป็นพลังที่รอให้คุณเรียนรู้วิธีถือ ไม่ต้องรีบกำจัดทิ้ง

ชื่อเล่มฟังแรง แต่สิ่งที่ชวนทำคือยอมรับก่อนว่ารู้สึกอะไร แล้วดูว่ามันชี้ไปทางไหน ความโกรธหลังวงข้าววันนั้นอาจกำลังบอกว่าคุณอยากให้ที่บ้านเห็นงานของคุณ พอรู้แบบนี้ ก็เลือกได้เองว่าจะทำอะไรต่อ โดยไม่ต้องไปลงที่ใคร

ในเล่มมีแบบฝึกจิตเงาให้ลองทำเอง ควบคู่กับเรื่องเหล่านี้

• ความรู้สึกที่เก็บไว้ กำลังชี้ไปที่เรื่องไหนในชีวิต
• ยอมรับอารมณ์ดิบได้ โดยไม่ต้องกดไว้จนวันหนึ่งหลุดออกมา
• สร้างพลังจากข้างใน โดยไม่ต้องรอให้ใครยอมรับก่อน

เล่มนี้มีอยู่ในหอสมุดแห่งชาติ และหอสมุดมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ (CMUL)

สี่อย่างในเล่มที่ใช้ได้ตอนอารมณ์ขึ้นมาแล้วไม่รู้จะวางไว้ไหน

จากเดิมที่มองความโกรธในตัวเองเป็นข้อเสียที่ต้องซ่อน คุณจะมีวิธีอ่านว่ามันกำลังบอกอะไร และมีแบบฝึกจิตเงาไว้ใช้ทุกครั้งที่อารมณ์ดิบโผล่ขึ้นมา โดยไม่ต้องกดมันลงไปอีกรอบ

แก้วน้ำแข็งใบนั้นเก็บไว้จิบตอนคอแห้งจริงๆ ก็พอ คืนก่อนงานรวมญาติรอบหน้า เปิด Shadowforce สักบท แล้วค่อยไปนั่งโต๊ะจีนแบบรู้ทันใจตัวเอง